قصه های بهار مال تو
خنده های هزار مال تو
گریه های شبانه مال من
بازی انتظار مال تو

تور و دام و تار مال تو
شیر مانده در حصار مال تو
آهوی رمیده مال من
حاصل این شکار مال تو

ابروی پرشرار مال تو
چشم های خمار مال تو
دست های سرد مال من
دامن نگار مال تو

نمی دونم،
این شعر می تونه ادامه داشته باشه،
می تونه تا شهر خیال تو راه پیدا کنه،
می تونه بره تا امتداد ساحل چشم اون ماهیگیر پیر،
و یه جا،
همینجا،
کنار این قایق تموم بشه.